RIYAD – Een hels avontuur voor Maik Willems, vrijdag tijdens de zesde etappe van de Dakar Rally. In het pikkedonker moest de coureur van het Bastion Hotels Dakar Team nog honderd kilometer door de duinen zwoegen met lampen die consequent de verkeerde kant op schenen. Hij haalde het, had zich geen zorgen gemaakt en genoot een dag later in het bivak van Riyad van een welverdiende rustdag. “We hebben een mooie en spannende dag gehad”, blikte Willems goedgeluimd en ontspannen terug. “De eerste tweehonderd kilometer waren prima, maar toen kregen we mechanische toestanden. Dat kostte ons anderhalf, twee uur. Dan rijd je wel de laatste honderd kilometer in het donker in de duinen.” En ja, dat was best spannend, bekende Willems eufemistisch. “Als je in het donker op een duin afrijdt, zie je niet hoe hoog die is. Ik ben er steeds maar van uitgegaan dat die heel hoog is, anders moet je zestien keer heen en terug.” Best spannend “Maar het betekent wel dat je er vaak veel te hard op rijdt. Eenmaal bovenaan wijzen de lampen omhoog, dus zie je niet hoe ver je naar beneden moet. Elke keer was het spannend hoe het moest gebeuren. Maar ik heb gisteren geen moment getwijfeld of het nog goed kwam.” Eenmaal uit de duinen diende zich een uitdaging van een heel andere soort aan. Willems: “Het laatste stuk zat vol sporen. Je moest echt het road book volgen en dat is in het donker best lastig. Tien kilometer voor het einde was er nog wel een situatie met twee dammetjes aan weerszijden van een pad. Ik rijd daar met 110, 120 kilometer per uur tussendoor. Ineens zie ik een ketting tussen die dammetjes en die sloeg de vooruit eruit. Dat was dus niet de goede route.” Een waarheid als een koe natuurlijk, maar Willem erkende geluk te hebben gehad, want voor hetzelfde geld helft was de carrosserie weggeweest. “Het is allemaal carbon. Feitelijk was dat levensgevaarlijk. Voor de auto’s na ons, dat waren er niet zoveel niet meer, was het probleem in ieder geval weg. We zijn goed gefinisht. We zijn heel, en de auto is heel. En behalve die voorruit had de auto niet te veel schade.” Golden arches Was het dus toch nog goed gekomen. Eenmaal in Riyad lieten Willems en zijn navigator Jasper Riezebos zich de geneugten van de bewoonde wereld goed smaken. “We zagen de golden arches en zeiden tegen elkaar: daar zijn we wel aan toe, dat hebben we verdiend. We hebben daar een vette hamburger gehad en die smaakte heerlijk. Om elf uur ’s avonds waren we in het bivak.” Zaterdag dus even niks. “De rustdag? Ik heb daar een ambivalent gevoel over. Je zit in een bepaald ritme en het is lekker om in dat ritme te blijven. Maar na paar pittige dagen een dagje wat anders doen, is ook fijn.” Zoektocht Veel was er niet te doen voor Willems, behalve dan de zoektocht naar extra licht voor op de Toyota Hilux. “In de duinen merkten we dat het toch wat aan de lage kant was. Hier in Riyad hebben ze allemaal van die Chinese troep. Daarom hebben nu iets van een vrachtwagen geleend.” Terugblikkend op de eerste week concludeerde hij dat die ‘heel pittig’ was. Willems: “Met name de eerste dag van de marathonetappe. Toen was iedereen hartstikke kapot. Iedereen lag hartstikke vroeg in bed, kon geen boe of bah meer zeggen. Iedereen had veel lek gereden, wij ook. Ook de tweede dag van de marathon was best wel zwaar. Het was echt een pittig weekje.” Het doel voor morgen is de etappe naar  Wadi Ad Dawasir (876 kilometer, waarvan 462 kilometer special)  – voor het donker te finishen. “We gaan we zo ver mogelijk naar voren proberen te komen. We zullen zien hoe het gaat.”