ALULA –  Als 149ste starten en als 85ste finishen, dan heb je wel iets goeds gedaan, wist ook Maik Willems. De coureur van het Bastion Hotels Dakar Team rukte tijdens de derde etappe van de Dakar Rally vol door het stof op naar voren, maakt hoegenaamd niets mee onderweg en kwam na een rit van 666 kilometer tevreden terug in het bivak van AlUla.   Als één woord van toepassing was voor de etappe van dinsdag, dan was het wel ‘stofhappen’. “Door de pech van gisteren moesten we heel laat starten. Ik geloof op plaats 149. We moesten heel veel vrachtwagens SSV en Challengers inhalen. Het beste spul rijdt niet achteraan”, begon Willems zijn relaas. “Daarna viel het wel mee. Al was het niet geweldig dat we twintig minuten moesten wachten bij het tankpunt. Maar goed, we zijn uiteindelijk gefinisht als 85ste. Dan hebben Jasper (Riezebos, zijn navigator, red,) en ik toch dik zestig auto’s ingehaald.” Vooral geduldig zijn Makkelijk was dat niet. “Je moet vooral geduldig zijn en niet geïrriteerd raken als de auto voor je na twintig keer ‘sentinellen’ niet aan de kant gaat. Uiteindelijk gaan de meeste wel opzij, hoor, maar je moet geen risico nemen. Je hebt er alleen jezelf mee.” Het was al met al ‘feitelijk een heel leuke etappe’, oordeelde Willems tevreden. “Er zat alles in, behalve duinen. We hadden lange vlaktes met snelle paden, een beetje water, trial-passages waarbij je van de ene op de andere grote steen stapt, dat vond ik heel mooi. Er zat van alles in.”  “En de etappe was lekker lang. Ik hou wel van die lange etappes. Lekker een beetje afzien, laat maar duren. Hoe langer de etappe, hoe beter wij eruit komen. Ik vind het ook wel lekker, zo’n dagvullend programma. Wij kunnen dat best aardig, moet ik zeggen.” Astronautenvoer Dat bleek dan ook wel uit de vele plaatsen die hij had goed gemaakt. En dus start Willems morgen op een stuk betere plek aan de marathon-etappe. “Nu nog snel een pakketje maken, want tijdens de marathonetappe krijg je van dat astronautenvoer, dus kijken of we dat kunnen aanvullen met wat smakelijker dingen, anders wordt het wel allemaal wel heel zuur.” Willems keek er niet in het bijzonder naar uit, bekende hij, al deed hij er ook niet moeilijk over. “Er zijn twee varianten van de overnachting tijdens een marathon-etappe: de ene is in grote tent waar alleen de bemanningen bij elkaar is en waar je allemaal kunt eten. Dat is hartstikke gezellig.” En die van morgen? “Die is wat minder. Je krijgt een tentje en een slaapzak en een matrasje. En je krijgt een pakketje voor het avondeten en het ontbijt en dat is werkelijk bij de konijnen af. Verder is er geen enkele faciliteit en je moet honderd meter lopen als je naar het toilet moet. Het hoort er gewoon bij. Gewoon doen.”