Verdwaald cijfer maakt een makkelijke dag lastig

b_600_0_16777215_00_images_05-LIBYA-RALLY_2016_14-4__67A2460lres.jpg

De start van de Libya Rally was spectaculair, op verschillende manieren. Op het strand, met de Atlantische oceaan als decor, vertrokken de motoren vier aan vier en de auto’s en trucks twee aan twee. De etappe voerde door prachtige canyons en langs adembenemende kliffen, en de meeste deelnemers genoten van de omgeving, maar een verdwaald cijfer in de satellietcoördinaten maakte het ook best listig.

 

De eerste motorrijders die aankwamen bij het bivak in Tan-Tan Plage, na de eerste special van de Libya Rally, hadden de vraagtekens op hun gezicht gedrukt staan. Mikael Berglund en Gilles Vanderweyen waren de eersten. “Ik heb geen idee hoeveel waypoints ik heb gemist,” zei Berglund. “Ze lagen van de route af en ik heb besloten om het roadbook te volgen en de waypoints te laten voor wat ze zijn. Op de waypoints na, heb ik een geweldige dag gehad.” De Brit Robin Powell, als vierde aan de poort, was de wanhoop nabij. “Ik heb er 30 gemist. Het was een heerlijke rit, maar de gps was volledig de weg kwijt.”

Snel nadat de eerste motorrijders waren gearriveerd vermoedde wedstrijdleider Jean-Claude Kaket – al even opgewonden – dat er iets mis was met de coördinaten. “Het roadbook was correct, maar bij het omzetten van de satellietcoördinaten is er een cijfer verkeerd ingevoerd, waardoor de waypoints verkeerd terecht zijn gekomen. Het is vreselijk dat zoiets gebeurt.”

De etappe is naar verwachting geneutraliseerd, omdat het onmogelijk is een eerlijke ranglijst op te maken.

Veel tijd kwijt met zoeken

Meer dan een uur later – nog maar tien of elf motorrijders hadden zich bij de poort gemeld – kwam Mirjam Pol binnen. “Tot nu toe heb ik het er het beste afgebracht van allemaal, met slechts elf ontbrekende waypoints,” vertelde Pol. “Ik heb geen idee wat er nu gaat gebeuren. Ik heb zo veel tijd besteed aan het zoeken naar de waypoints. Ik wist zeker dat ik goed zat. Het roadbook zei dat het waypoint tussen twee gebouwtjes in lag. Ik stond precies op die plaats, maar de pijl van de gps wees 500 meter verderop, door de stenen en rommel. Ik ben het gaan ophalen, maar de meeste rijders zijn doorgereden. Zij hebben dus een betere tijd dan ik, maar hebben veel minder waypoints.” Pol was vertrokken in de eerste groep van vier motoren, tegelijk met Henno van Bergeijk. Maar die was veel eerder in het bivak. “En dan heb ik nog 23 kilometer te veel gereden op zoek naar waypoints,” zei Van Bergeijk. “Ik wist zeker dat ik op het goede punt was, maar ik kon het niet vinden.”

Op sleeptouw naar het bivak

Quadrijder Joey van den Outenaar reed van alles aan zijn machine kapot tijdens het zoeken. “Er is veel kapot, maar het ergste was dat de quad oververhit raakte waardoor de aandrijfsnaar brak. Gelukkig pas op 500 meter voor de finish, maar over de streep moeten worden gesleept was geen leuke ervaring. Vooral niet als het op dag 1 al gebeurt.”

60 kilometer zonder remmen

Jackie Loomans was als een van de eerste auto’s in het bivak. Hij had te maken met kapotte remmen en reed de laatste 60 van de 180 kilometer zonder remmen. “We hebben de waypoints maar gelaten, want we waren de auto aan het slopen,” legde de Belg uit.

Zijn landgenoot Vincent Thijs en diens ervaren navigator Serge Bruynkens misten veertien waypoints. “Maar je kunt ook vragen hoe vaak we risico’s hebben genomen om wel waypoints te halen. Het roadbook klopte perfect, maar soms heb je de gps nodig als bevestiging. Als het roadbook en de gps niet matchen, ga je twijfelen en weet je niet meer zeker of je het roadbook kunt vertrouwen.”

Zijn collega Wouter de Graaff, in de truck bij Martin van den Brink, was het eens met Bruynkens. “Ik wist vanaf waypoint 4 dat er iets niet klopte, maar dat maakte je onzeker. Vooral als iedereen aan het zoeken is en door elkaar heen alle kanten op rijdt. Ik denk dat we twee uur sneller hadden kunnen zijn, want het roadbook was super en de route was echt mooi.”