In memoriam Jurgen Damen 28 juli 1972 – 22 april 2015

b_600_0_16777215_00_images_12-NIEUWS_JurgenDamen_WW.jpg

Soms komen er mensen op je pad, waar je meteen een klik mee hebt en waar je nooit meer vanaf geraakt. Jurgen Damen was zo iemand. Naast een goede navigator en uiterst kundig monteur met een enorm improvisatievermogen was Jurgen vooral een bijzonder aimabel en sympathiek mens, gepassioneerd, integer en puur. Het was onmogelijk om hem niet te mogen. Als er in het bivak één was zonder ook maar iets van een dubbele agenda, waar nou werkelijk geen spoortje kwaad in zat, dan was hij het.

Of het al in mijn eerste Dakar (2003) was dat ik Jurgen leerde kennen, weet ik niet meer precies, maar aan die van 2004 heb ik herinneringen waar Jurgen zeker deel van uitmaakt. Het zijn herinneringen aan legendarische avonden, waarop vriendschappen voor het leven zijn ontstaan. We plaagden Jurgen met de ‘jeanettenslofkes’ van een van zijn teamgenoten in de snelle-assistentietruck waar hij als monteur op zat. We vertelden sterke verhalen, hadden de slappe lach, praatten over de rally en het leven, en verklaarden collectief onze liefde voor de woestijn en voor Afrika. 

In Afrika waren er veel van dat soort avonden. In Zuid-Amerika minder, maar het contact was er al en dat bleef. Een paar gortdroge opmerkingen over en weer waren vaak al genoeg. In de jaren dat Jurgen op de snelle service zat bij Volkswagen bracht hij regelmatig nachten achtereen door in de woestijn. Ik kan me een nacht in Calama (Chili) herinneren dat zijn truck tegen de morgen (wij stonden op het punt alweer te vertrekken) het bivak in kwam hobbelen; er ontbrak een wiel. Jurgen sprong uit de cabine: vies, vuil, haren alle kanten op, een baard van dagen, maar monter en vrolijk alsof hij net een pleziertochtje had gemaakt. Dat was het eigenlijk ook. Van zulke ritten genoot hij het meest: weer een mooi avontuur beleefd en een goed verhaal erbij.

Hij benaderde de Dakar en het leven met onverwoestbaar optimisme en vlijmscherpe humor. Hoe spannend of lastig het ook was, hij bleef rustig. Ik heb hem maar één keer boos meegemaakt, toen zijn piloot in de ogen van Jurgen te veel risico had genomen. Hij was in alle staten. Jurgen kende de risico’s van de sport en voorzichtigheid stond bij hem altijd voorop; zijn motto was ‘voorzichtig snel’.  

Alleen al daarom is het niet te bevatten dat juist hij, met al zijn ervaring, kundigheid, rust en voorzichtigheid, om het leven is gekomen bij een noodlottig ongeval als dit, bezig met waar hij zo van hield.

Te jong, te vroeg, te snel. Rust zacht, Jurgen.  

 

Natascha