Hans Vogels overtreft zichzelf

b_600_0_16777215_00_images_00-DAKAR_2014_08_Chilechito_Dakar2014_0801_094.jpg

Hans Vogels dacht dat hij al veel had meegemaakt en dat hij zijn eigen grenzen wel zo’n beetje kende. In deze Dakar blijkt dat het altijd nog een graadje erger of meer kan, maar ook dat hij tot meer in staat is dan hij zelf ooit had gedacht. “Ik heb me verbaasd over hoe je jezelf kunt tegenkomen, maar over hoe je onmogelijke dingen toch blijkt te kunnen. De voldoening daarover is heel groot.”

De vierde etappe was opnieuw een ongekend zware, zeker na de helse beproeving van de dag ervoor. Vogels kwam de beide proeven, die samen de marathonetappe vormden, bewonderenswaardig sterk door en is sowieso bezig aan een bijzonder goed Dakardebuut. Vogels werd in de vierde etappe knap 26ste.

Toch kwam hij een beetje boos aan in het bivak in Chilecito, met een beschadigde motor. “Ik ben boos op mezelf”, vertelde hij. “Ik ben gevallen en dat was stom. Blijkbaar neem ik toch soms te veel risico’s. Ik heb zelf gelukkig niks deze keer, maar de voorkant van de motor en mijn navigatie-apparatuur zijn kapot. De monteurs hebben nog wat te doen vannacht.”

Dat betreft niet alleen de schade van de val van vandaag. De motor had in de derde etappe ook al flink te lijden gehad. Vogels deed er dingen mee die eigenlijk niet kunnen. Door een navigatiefout kwam hij terecht in een ravijn. Het kostte hem uren en ongekende inspanning om er weer uit te komen. “De andere vijftien die ook in dat ravijn terecht waren gereden, zijn er niet zelf uit geraakt. Het was ook eigenlijk niet te doen en terugkijkend was het gekkenwerk. Ik zat helemaal alleen in een enorm woest gebied. Ik heb me immens eenzaam gevoeld. Door de ijle lucht op 4000 meter hoogte had ik barstende hoofdpijn. Ik was soms helemaal de weg kwijt. Er komt van alles in je op: opgeven, doorgaan, nooit meer. Ik heb een paar keer overwogen om op de rode noodknop te drukken. Maar op de rode knop drukken is opgeven en dat wilde ik niet. Ik besloot om te blijven proberen tot mijn benzine of mijn water op was.”

Zover kwam het niet. Vogels knokte voor alles wat hij waard was en overtrof zichzelf. In de vierde etappe deed hij dat nog een keer door als 26ste te finishen. “Ik begrijp nu wat ze bedoelen met de voldoening die je voelt als je jezelf overtreft. Ik geloof wel dat je in deze Dakar echt goed moet zijn. Ik mis nog ervaring, vooral met navigeren. Op een dag als vandaag, waarbij je veel in het stof rijdt, kijk ik bijna niet op mijn roadbook. Ik ben veel te bang om mijn ogen net iets te lang van de weg voor me halen en dan te vallen. Met dit resultaat ben ik heel blij.”

Jan van Gerven arriveerde per helikopter in het bivak van Chilecito na de nacht op de bodem van een ravijn te hebben doorgebracht. Daar was hij in de derde etappe terecht gekomen en hij kon er niet uit. Een reddingsploeg van twee bergspecialisten was ’s avonds te laat bij Van Gerven om hem er nog uit te kunnen halen, dus werd de nacht daar doorgebracht.

Luister naar het bizarre verhaal van Van Gerven (en dat van Hans Vogels) op Radio Rallymaniacs