Chris Leyds en Herman Vaanholt herenigd naar Dakar

b_600_0_16777215_00_images_00-DAKAR_2013_00-vooraf_Leyds-Vaanholt.jpgTien jaar na hun eerste gezamelijke deelname aan de Dakar Rally in 2003 zijn Chris Leyds en Herman Vaanholt herenigd als duo. Zij starten in een MC-4 RS Enduro van het ProDakar McRae Enduro Team.

Als duo deden ze drie keer eerder mee met het door hun opgerichte Team Dakarsport.com. In 2003 startten zij met een Toyota Landcruiser 90 en finishten in Sharm el Sheik als 51e overall. TEAM STOPPEN.jpgEen jaar later strandden zij met een nieuwe Bowler Wildcat halverwege de rally met problemen aan de assen.

b_600_0_16777215_00_images_00-DAKAR_2013_00-vooraf_weekendje_weg.jpgDe revanche kwam in 2005 toen zij wederom met een Bowler Wildcat als 14e overall in Dakar arriveerden en als tweede amateur-équipe. Beiden deden daarna nog meerdere malen mee met als hoogtepunt voor Herman Vaanholt een 3e plaats overall bij de trucks als navigator naast Marcel van Vliet in 2010.

De inschrijving van Leyds en Vaanholt als duo kwam door wisselingen in het team laat tot stand, maar beiden zijn blij dat ze weer gezamenlijk de Dakar ingaan.

Chris Leyds: "Alles in en rondom de Dakar kan soms onverwachte wendingen nemen, maar ik ben absoluut blij dat Herman ik weer samen in de auto zitten. De auto is nu goed doorontwikkeld en getest en aan ervaring ontbreekt het ons ook niet. Van mij mag de rally nu beginnen. Wij zijn er klaar voor!"

Een gebeurtenis schiet Chris meteen te binnen. "Ergens in Mauritanië, was het geloof ik. Situatie: we zitten supergoed in de race, tegen de top 10 aan zelfs en op een stenenpad komen we maar niet voorbij een motorrijder. Beseffend dat we er wel voorbij moeten, willen we de aansluiting niet missen, gok ik het erop. Door het stof heen zetten we de aanval in en raken er na een paar rake klappen voorbij. Pfff…, ik kijk opzij naar Herman, die geconcentreerd naar zijn roadbook kijkt. Dan voel ik iets, wat ik niet wil voelen. Lekke band. Goed, dan maar snel wisselen, het is niet anders. Nog bijna voordat we stilstaan, druk ik de lift omhoog die de achterkant optilt (standaard op de Bowler)."
Leyds vervolgt: "Met de airgun in de hand ratel ik de bouten eruit en zie aan zijn voeten dat Herman achter de auto staat. Ik gooi het wiel opzij dat ik los heb en de veeg de gloeiend hete wielbouten bijeen, om ze niet te verliezen. De voeten blijven echter op hun plek. Nu moet de band toch echt komen, verbijt ik mezelf. Dan maar even kijken. Herman staat aan de ratelband te voelen. Met zijn vingertoppen. In elk geval niet los te rukken, zoals je zou verwachten. Ik trek met één beweging de band los, schroef em vast, berg de lekke band op en zit snel weer in de auto. Terwijl we wegscheuren, sleept de lift nog over de grond die ik onderwijl op laat klappen. ‘Typisch iets dat we eens moeten oefenen’, zeg ik met een zo engelachtige, geduldig mogelijke stem.
Herman blijft stil. Zit weer strak naar zijn roadbook te kijken. Na zeker een minuut stilte schraapt hij zijn stem. ‘Ik geloof niet dat ik zei dat je die motorrijder in kon halen.’"
Chris lacht breeduit. "Haha… dat is typisch Herman. Voor zover ik weet is dit de ergste storing die we ooit in de Dakar hadden. Maar serieus, dat banden wisselen hebben we ook onder de knie gekregen. Belangrijker: een betere navigator kun je niet wensen."