T4F-duo danst over de stenen in de vierde etappe

b_600_0_16777215_00_images_01-AFRICA-RACE_2018_0401_stage3_01_04_AER_Leg_3-5658.jpg

Guido Slaats vond het een goed teken: de Toyota stond eerder in het bivak bij Fort Chacal dan de assistentietruck. Dat was voor de navigator van Gerard van Lieshout in elk geval de bevestiging dat het in de vierde etappe van de Africa Eco Race heel aardig was gegaan. Over de rit van 500 kilometer had het T4F-duo 7 uur en 17 minuten gedaan.

Het gaat bij Van Lieshout en Slaats niet om de klassering. Winnen kunnen ze toch niet, weten ze. Hooguit in de T2-klasse (voor standaardauto’s), waarin ze keurig tweede staan. “Wij moeten gewoon een beetje met beleid rijden en geen gekke dingen doen”, wist Slaats. “Zo zijn we vandaag zonder problemen door de duinen gekomen in het laatste stukje van de proef, terwijl we daar in de tweede etappe zo mee hebben zitten frotten. Ik ben een paar keer uit de auto gegaan om te kijken hoe zacht en hoe steil ze waren en waar we er het beste overheen konden. Dat werkte perfect.”

Bij die duinen hadden Van Lieshout en Slaats wel al een handicap, dus die extra voorzichtigheid was zeker geboden. Was het in de derde etappe de schokbreker rechts geweest die kapot ging, vandaag was het de linker schokbreker. “Vanaf ongeveer 280 kilometer hadden we geen demping meer achter”, vertelt Slaats. “Dan begint de auto te dansen en te jumpen. Heel lastig, want het was opnieuw een loeizware etappe, slopend voor mens en materiaal, met heel veel stenen en keien. In de rivierbeddingen lagen zulke enorme keien dat sommigen het al hebben over hunebedden, en dat is niet heel erg overdreven.”

Ondanks dat waren Van Lieshout en Slaats dik tevreden over het verloop van de etappe. “Het is alleen jammer dat we de monteurs weer een nacht werk hebben bezorgd. Die mannen beginnen het nu ook te voelen.”